Carnival in Skopelos, photo by Vangelis Belzinitis
Pantelis (the one in blue on right of a Carnival photo) runs an open air terrace bar across the bay from the main village of Skopelos.
Probably his greatest love is to go out fishing in his red caique, but he also reads philosphy and goes on discovery walks.
His knowledge of the history of island (ask him about the Roman remains) is enthralling!
Αγια Παρασκευη
Ετσι το λενε το καίκι μας.Τρεχαντήρι,αμπάσο και καλοτάξιδο. Καμωμένο απο ντόπιο πεύκο, και βαμένο ασπρο στην καρίνα με γαλάζιο σπυράγιο και κόκινη κουβέρτα.
Το τελευτέο σκάφος που
κατασκευάστηκε στα καρνάγια μας,κλείνοντας ετσι μιά παράδωση αιώνων για τον τόπο.Θυμάμε τον μαστρο
Τζουβελέκη'γερο πλέον και με τα μάτια σχεδών τυφλά να το χαιδέβει και
να του μιλά σαν να ταν παιδί, το στερνό
δημιούργημα που πρεπε να κουβαλήσει την ψυχή και την τέχνη που χανωνταν μαζί του!
Σενιάρουμε τα δύχτια και αργά το απόγευμα ξεκινάμε για ψάρεμα με τον αδελφό μου το Σπύρο.Αφήνοντας πίσω το λιμάνη η Σκόπελος μας χαιρετά λουσμένη στο απαλό φώς του ηλιοβασηλέματος.Εχουμε σκοπο να πάμε δυτικά πρως τον καλόγηρο μα ένα κοπάδι δελφίνια που κατεφθήνεται εκεί μας αναγκάζει για ευνόητους λόγους να αλάξουμε ρότα,ετσι τώρα στρεφώμαστε στο νησάκι του Αι Γιώργη που δεσπώζει στο μπουγάζι μεταξή Σκοπέλου και Αλλονήσου.
Οταν φθάνουμαι είναι κιόλας νύκτα,μια δέσμη φωτός απο τον προβολέα μας σαρώνει την ακτή και αποκαλήπτει δεκαδες αστραποβόλα ματια απο τα αγριοκάτσικα που κατέβηκαν στα βράχια για να ποτιστούν στη θάλασσα. Πετάμε το σημαδούρι κοντα στην στεριά και ρίχνουμε τα δύκτια σε ντούκιες,ημικυκλικές δηλαδή κινήσεις που λειτουργουν σαν παγίδες για τα ψάρια.Μετα απο μιά περίπου ώρα έχουμε τελειώσει,φουντάρουμε σ'ενα απάνεμο κόλπο και μετά απο ενα ελαφρύ κολατσιό με ελίές και εξερετικό ντόπιο κατσηκίσιο τυρί ξαπλόνουμε στο αμπάρι.Ο ήχος των κυμάτων και το λύκνισμα της θάλασσας μας νανουρίζουν φέρνωντας παράληλα στο νού ιστορίες παλιών ψαράδων για φουρτούνες,ψαρειές,αγίους και θαύματα!
Ξυπνάμε οταν ειναι ακομη σκοτεινά.Τα δύκτια πρέπει να μαζεύωνται με το πρώτο φώς γιατι αν αργήσεις οι ζημιές απο της σμέρνες και τα άλλα αρπακτικά του πρωινού είναι μεγάλες. Βρήσκουμε το σημαδούρι και τραβώντας πρωσαρμόζουμε το δύκτι στο βίντσι αρχείζωντας το σήκωμα.Παρά την προσωχή που απαιτήτε δεν μπορείς να μην μήνεις εκστατικός στη θέα του ήλιου που ανατελει,απο τη στερια δεν ειναι το ίδιο εδώ είναι σαν να γεννιούνται όλα αυτή τη στιγμή!Με μιάς τα κροξίματα απο εκατοντάδες γλάρους γεμίζουν τον αέρα και όλα γύρω μας καθώς ξημερώνει μοιάζουν αγκιγμένα απ τον Μηδα.
Αν εξερέσουμε μερικες τρύπες απο φώκια δεν είναι κι ασχημα ,μπαρμπούνια ,γόπες,σκορπίνες,σουπιές,δυο αστακοι καθώς και μιά δύκιλη καβούρα το μακράν νοστιμότερο οστρακοέιδή για τους γνωρίζοντες! Βέβαια οι παλιές ψαριές έχουν ποια χαθεί,εδώ δεν μπορούμε να υπενυχθούμε τη μόλυνση αλλα τα γρι γρι και οι ανεμότρατες είναι πράγματικός όλεθρος.
Ισως και ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός δελφινιών φωκών και χελόνων λογο του θαλάσσιου παρκου βορείων Σποράδων να πέζει κι αυτό το δικό του ρόλο,αυτα είναι όμως μέρος της φύσης καλύτερα μάλλον να μή
το θήξω αυτό στο Σπύρο